2 กค. 2546.........เมื่อสามปีที่แล้ว
วันแรกที่เทอโทรมา......จำได้มั้ยว่าเทอโทรมาจากที่ไหน
จำไม่ได้ไม่เปนไร..................เพราะชั้นจำมันได้ดี
เทอจะจำได้มั้ยนะ......
เอาเป็นว่า....ขอบคุณ
ขอบคุณ.....ที่เดินเข้ามาในชีวิต....
ขอบคุณ.....ที่ทำให้ความทรงจำดีๆเกิดขึ้นมากมาย...
ขอบคุณจริงๆ.....มันจะเป็นความทรงจำที่ดีตลอดไป
ใคร..คนที่เคยรู้ใจ รอยยิ้มที่เคยรู้จักกำลังจะหายลับไปทุกที
คำพูดที่ซึ้งใจ ที่เคยว่ารักมากมาย ไม่มีอีกแล้วนับจากนี้
แต่คนจะไปก็ต้องไป
รักเท่าไหร่แต่ฉันคนทำได้เท่านี้....
ได้แต่ยินยอมรับความเจ็บปวด...
และฉันจะอดทนแม้แทบขาดใจ
ไม่อาจจะวิ่งนี้ความจริงแม้จะโหดร้ายจะพร้อม
จะยอมเข้าใจความเปลี่ยนแปลง
จะอยุ่เพื่อเรียนรู้ความเจ็บปวด...จะฝืนเดินต่อไป แม้ไร้เรี่ยวแรง
และคงมีที่สักวันนึง ฉันจะเข้มแข็ง ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร
เธอ...เธอเคยเป็นทุกสิ่ง จะขอขอบคุณทุกอย่าง
ที่เคยให้ฉันจนวันนี้
และคงมีที่สักวันนึงฉันจะเข้มแข็ง ถึงแม้ไม่รู้ต้องนานสักเท่าไร
ถึงแม้วันนี้จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน..........
แต่อยากจะบอกเทอว่า..."รักจะคงอยู่ตลอดไป"
ชั้นไม่เป็นไรแล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะ
(ขอบคุณที่"เคย"รักกัน)
(อย่างน้อยก้อ"เคย"รักกัน)
อย่างน้อยครั้งหนึ่ง
ก็เคยได้ชื่อว่าเป็นคนรักกัน
อย่างน้อยก็ยังมีคืนและวัน
ที่เคยมีความหมาย
อย่างน้อยจะยังมีเธอในใจ
และแม้เวลาจะเปลี่ยน
ไปนานสักเท่าไหร่
ฉันจะจำไว้ว่าเราเคยรักกัน
ถึงแม้ต้องเจ็บแต่ไม่เสียใจ
ที่เคยได้รัก ที่เคยได้รัก
รักเทอนะ
edit @ 2006/07/02 15:26:41
